Licht Aan Het Einde Van De Tunnel

De redactie van Het Schaftlokaal heeft begrepen dat er een rapport verschenen is, dat eindelijk eens de man en paard noemt die van de Internets meteen vanaf het begin zo’n onoverzichtelijke janboel hebben gemaakt. En we durven gerust te zeggen dat we, behalve opgelucht omdat de aap nu eindelijk eens uit de mouw komt, geschokt zijn.

Diep, diep geschokt.

Want al die praatjes over informatie die vrij wil zijn, waarde lezer, dat waren niet meer dan rookgordijnen om de afschuwelijke waarheid verborgen te houden voor de argeloze gebruiker.

Een mens zou van minder aan de drank gaan. Van veel minder. Heeft u een momentje? Lees dan verder na de vouw.

Niet Om Het Eén Of Ander, Maar Die Toekomst, Die Houdt Ook Maar Nooit Op, Zeg

Dat stukje van laatst, u weet wel, dat ene, heeft ons ondanks alles toch aan het denken gezet. Die sociale netwerken, daar moeten we ons niet op verkijken. Om de dooie dood niet. Als we de boot tenminste niet willen missen. Nu geven we toe dat zoiets niet makkelijk is, als je een dagje ouder wordt.

Toch is dat geen excuus.

Een leuke foto is tenslotte zo gemaakt. Die techniek gaat zo snel. Dat is echt ongelooflijk. Dus hoeveel werk is het nu helemaal om u allemaal ook te laten genieten van onze bijdragen aan dat verbijsterende web 2.0?

Daarom.

We regelen dat gewoon. Maar let wel: we gaan dus niet alles wat we hier plaatsen, ook op die sociale media slingeren. Er zijn immers grenzen. En daarbij, ze vinden daar dat het in 140 toetsaanslagen moet kunnen lukken.

Was het altijd maar zo makkelijk. Dan wisten we het wel.

Bericht, Gevonden In Een Fles

Dit bericht troffen we midden in de Stille Zuidzee aan, tjdens de jaarlijkse lentecruise van de redactie. Uit respect geven we het zonder commentaar door.

L.S.

Het is me droef te moede. Kop op, zult u nu zeggen. Mijn recente essay over sociaal netwerken is immers uitstekend ontvangen door 62% van mijn internet-vrienden. De 38% die ik als gevolg daarvan uit mijn leven zal moeten verwijderen, ach, hoeveel tijd kost dat nou? Eén simpele muisklik en het is geregeld. En die paar honderd heb ik er toch binnen de kortste keren weer bij.

Natuurlijk heeft u gelijk. Maar toch.

Vaak denk ik met weemoed terug aan de tijd toen het op het Internet nog ècht leuk, gezellig en lief was. Bijvoorbeeld vlak nadat ik dat in essentie prachtige medium had uitgevonden. Wat hadden mijn drie echte kameraden en ik een plezier in die dagen. Heerlijk. We gaven elkaar de titels van inspirerende boeken en grammofoonplaten door en bespraken die via berichten op het scherm onder het genot van een goed glas wijn. Alles keurig netjes en beschaafd, zonder een onvertogen woord. En elke avond gingen we gewoon op een normale tijd naar bed.

Kom daar nu nog maar eens om.

De mensen lijken dezer dagen alleen nog maar geïnteresseerd in plattitudes. Ze posten in het holst van de nacht links naar websites die nauwelijks serieus te nemen zijn en gedragen zich op zijn zachtst gezegd onbetamelijk als ik een link geef die weliswaar misschien dan wat ouder is dan een week, maar nog steeds hoogst interessant. Zeg nu zelf, het is toch beneden alle peil om dat belachelijk te maken? Na alles wat ik voor het internet en zijn gebruikers tot stand heb gebracht?

Ik heb dan ook besloten om me terug te trekken op een eiland en daar alleen nog maar berichten over mezelf te schrijven die niemand lezen zal, terwijl ik me elke dag bedrink aan de bourbon. Daarnaast overweeg ik serieus om vlees van dode dieren te gaan eten. Misschien zoek ik zelfs wel een leuke vriendin. Wat maakt het immers allemaal nog uit.

Ik ben het zat.

Spuugzat.

Rust. Reinheid. Regelmaat.

Geef toe. Het is toch ook een schande, dat men als hardwerkende belastingbetaler na alweer zo’n dag even lekker ontspannen staat uit te waaien op de pont over het IJ en dan ineens een vleugje sigarettenrook in de neus krijgt. Verder moeten huisschilders uiteraard het fatsoen opbrengen om zonder brandende peuk in de bek de openstaande ramen te schilderen. De stank van de naar binnen gewaaide rook blijft dagen hangen.

Echt waar.

En dan dat lawaai en die drukte op straat, voor de café´s.  Snappen de mensen dan echt niet dat de kinderen zo echt niet in slaap kunnen komen? Zelf moeten we trouwens ook bijtijds naar bed, want morgen is het weer vroeg dag. Een beetje respect graag voor de mensen die toevallig teveel verantwoordelijkheidsgevoel hebben om avond aan avond los te gaan in de kroeg.

We zullen zwijgen over de motoragenten, stratenmakers, tuiniers, bouwvakkers, verkeersregelaars, uitvaartbegeleiders, persfotografen, arrestatieteams en geldlopers, die elke dag gedwongen worden hun werk te doen op een verre van rookvrije werkplek.

Gelukkig weten regering en parlement van aanpakken.

Heet Van De Naald

Ook vandaag was het weer rustig in Amsterdam. En dat ondanks de wel heel erg laag vliegende helicoptères van de rechterlijke macht, die ons beschermden tegen terreur. Had onze Vorstin gesproken, we hadden Haar gewoon kunnen verstaan. Die fluistermodus is potdorie een hele vooruitgang!

Ter hoogte van de Kleine Komedie werd een colonne kleine Japanse autootjes staande gehouden. De standrechtelijke executies van de bestuurders maakten het gedwongen buiten roken heel wat minder saai.

Het blijft natuurlijk verdacht, al die rust. Het stikt immers inmiddels van de tunnels in Amsterdam.

Het Laatste Nieuws

Stukjesschrijverij is zo enorm 1854. Wat mensen willen, is heet nieuws. Liefst met actuele foto’s erbij, bij voorkeur genomen met de mobiele telefoon. En een filmpje. De redactie van ht schftlkl heeft daarom besloten een nieuwslezer in dienst te nemen. Eentje met een warme, maar toch indringende, stem die vertrouwen wekt.

Iemand, kortom, als de heer Onderdewilligen. Met zijn ruime ervaring in de journalistiek (ook internationaal) en zijn heldere meningen gaat hij ongetwijfeld heersend kont schoppen, let maar eens op.

Eer de zomer om is, kan er niemand meer om ht schftlkl heen. En dan gaan we flink cashen.

Hoogtepunten Van Een Enerverende Week

Een motorfiets die gewoon start. Ja, het zit ook weleens mee. Koel schuimend bier en een bandje dat van die geen-gelul-blues speelt. Snoeihard, zoals het hoort. Daten voor het luttele bedrag van één Euro en even verderop, op de brug, gered worden door God zelf. Of, nou ja, door een verkoopmedewerker van de firma Ziel & Zaligheid dan.

Wat kijken die evangelisten altijd somber, trouwens. En zouden ze wel gevarieerd genoeg eten? Er hangt een soort van grauwsluier over ze heen. Mat, pluizig haar. Van die doffe ogen. Ook altijd een tikje aan de, laten we zeggen, magere kant. En dat terwijl er ongetwijfeld ergens een moeder is die van hen houdt en dus met liefde en plezier een extra lepel jus over de aardappels wil plempen.

Misschien zetten we dit jaar in het redactielokaal van ht schftlkl wel een evangelist onder kerstboom. Wollen muts op zijn kop. Warme das om. Gezellig.

Ik heb het trouwens altijd een prutsautootje gevonden, die Suzuki Swift. Een brommer met een dak erop. Karakterloos. En veel te klein.

Amesterdao

Dat dan de zon schijnt. Pinnen op de Nieuwmarkt omdat een mens immers nooit kan weten en dan nog geld mee krijgen ook. Sinds het rookverbod ruikt Amsterdam ineens weer als een Magies Sentrum.

Over drie maanden rolt Martin Bril de steen voor zijn graf aan de kant en schopt kont. Hard. Let maar eens op.

Twee dames uit Portugal zwaaien met een videocamera en een stadsgids van “Amesterdao” in het rond. Dat zo’n pand 400 jaar scheef kan staan zonder om te vallen, zeg. Kom daar tegenwoordig nog eens om. Gaat echt niet lukken.

Stijl Breuk

Vanochtend zaten ze ineens in de tuin. Alsof ze nooit waren weggeweest. Eén van de katten, de Grote Grijsgestreepte, speelde verstrooid met de sierlijke krul van de lange IJ.

De hoofdletters zijn weer terug.

groente, fruit en wat verder nog ter tafel komt

nu de reddingsoperatie van de internetz goed op gang is gekomen, bevinden veel van onze interventieteams zich inmiddels op een flinke afstand van het hoofdkwartier waar uiteraard elke dag een stevig ontbijt, een ferme lunch en een smakelijk diner worden geserveerd. gelukkig hoeven ook onze mensen aan het front, dankzij de moderne techniek, wat dat aangaat niets tekort te komen.

hier ziet u hoe de heer brandsma (plaatsvervangend chef logistieke verbindingen) en de heer verdungen (beleidsmedewerker intendance) de dagelijkse bevoorradingsvlucht enthousiast verwelkomen. we kunnen ook vandaag weer verzekerd zijn van een succesvolle campagne: een goed gevulde maag intervenieert immers wel zo prettig!